Zaprzyjaźnić się z najszybszym zwierzęciem lądowym świata

Czwarty grudnia to Międzynarodowy Dzień Geparda, dlatego dziś opowiem Wam o mojej nowej koleżance 12-letniej gepardzicy Xanandi, powspominam najukochańszą Eden i podam trochę faktów o tych niesamowitych zwierzętach.

Według Czerwonej Listy ICUN gepardy zostały zaklasyfikowany jako gatunek zagrożony. Wedle szacunków zostało ich mniej niż 10 tys. Powodów jest kilka: polowania na gepardy dla futra, duża umieralność wśród małych (tylko 10 proc. dożywa dorosłości), a  także liczne choroby trapiące te zwierzęta, co jest wynikiem niskiej zmienności genetycznej w obrębie gatunku. Wynika to z faktu, że ok. 10 lat temu wyginęła niemal cała populacja gepardów. Przeżyło zaledwie kilka osobników.

W Moholoholo na co dzień bezpośredni kontakt mieliśmy z żyrafą, nosorożcem, miodożerami, niektórzy galago i serwalami. W ośrodku były także gepardy, ale te mogłam głaskać tylko przez kraty. To tylko potęgowało moją tęsknotę za moją ukochaną Eden i resztą gepardów z Cheetah Experience.

To niesamowite zwierzęta, które od razu można rozpoznać po buźce. Każde zwierzę ma bowiem unikalny czarny znak na mordce (dwa czarne pasy biegnące od oczu do kącików ust, zwane „śladami łez”).

Znak ten absorbuje promienie słoneczne, co pomaga im podczas polowania i sprawia, że małe gepardziątka wyglądają jakby były naburmuszone. Gepardy widzą do 5 km. Gepardy są najszybszymi zwierzętami lądowymi. Osiągają maksymalną prędkość 120 km na godzinę, przy czym mogą z nią biec tylko przez 274 m lub 30 sekund, potem się nagrzewają i muszą odpocząć. Dlatego podchodzą jak najbliżej swojej zdobyczy i dopiero wtedy atakują. Na szybkie osiągnięcie prędkości pozwalają im długie i silne tylne nogi i wykonywane w biegu skoki (przy maksymalnej prędkości do 7 m długości). Gepard połowę biegu spędza bowiem w powietrzu. Dużą rolę odgrywa także ogon który pozwala im skręcać pod kątem 90 stopni przy maksymalnej prędkości.

Pewnego dnia Brian zabrał nas do 12-letniej gepardzicy Xanandi. Gepardy żyją do 8 lat na wolności i do 15 w niewoli. Jak na swój wiek Xanandi trzymała formę i była pięknym zwierzęciem. Najpierw zamknęliśmy ją w mniejszej klatce, w której normalnie je, potem samochodem wjechaliśmy do jej zagrody. Brian usadził nas na pace samochodu po dwóch stronach. Każdy z nas wziął kawałek surowego mięsa do ręki, resztę schowaliśmy w aucie. Kiedy byliśmy gotowi, Brian wypuścił Xanandi. Ta od razu wdrapała się na pakę samochodu. Mieliśmy do niej zawołać „Xanandi good girl” i dać jej kawałek mięsa. Ja byłam najbliżej niej, więc pierwsza powiedziałam te słowa.

Przypomniało mi się, jak codziennie, czasem z ręki karmiłam moją kochaną Eden. To była wyjątkowa gepardzica i nawiązałyśmy wyjątkową przyjaźń. Strasznie za nią tęsknię. Xanandi zjadała mięsko od każdego z nas. Nie chciała tylko wziąć od ok. 60 –letniej wolontariuszki, ale w końcu zjadła i od niej. Potem mogliśmy sobie porobić z nią zdjęcia na samochodzie. Scenografia była przepiękna, bo w tle rozciągały się góry. Natomiast dla mnie był to obcy gepard. Chciałabym ją poznać bliżej. Kiedy ją głaskałam, Xanandi zaczęła mruczeć.

Potem jeszcze kilka razy do niej zajrzeliśmy, np. przechodząc przez jej klatkę. Wtedy mogłam ją znowu pogłaskać. Z każdym razem nasza znajomość się zacieśniała i gepardzica przychodziła do mnie, głaskałam ją, a ona mruczała. Nie było to jednak tak silna relacja jak z Eden, Faith, Dew czy Gabrielem.

Gepardy jako jedne z nielicznych kotów nie potrafią chować pazurów, które zapewniają im dobrą przyczepność podczas szybkiego biegu. Można je porównać do korków w butach sportowych. Dlatego ich nazwa rodzajowa to Acinonyx,  co po grecku oznacza „pazur”.  Mają one 2-3 tys. plamek nie tylko na ciele, ale także na futrze.

Męskie osobniki żyją w 3-4 osobowych grupach, samice żyją na ogół samotnie.

Patronem medialnym projektu jest National Geographic Traveler.

Dodaj komentarz

Wymagane pola są oznaczone *.